Кога тишината не е мир

Не секоја тишина е мир. Понекогаш човек молчи затоа што се плаши да не биде напуштен, осуден или казнет. Голта понижувања, прифаќа неправди и вели дека трпи христијански, но внатре во него се насобира гнев што не се осмелува ниту да го признае.
Вистинскиот мир никому не му бара да живее во лага. Да се сака не значи да се одобрува секое однесување, а смирението не значи поништување на личноста. Христос простувал, но истовремено го нарекувал злото со неговото име. Бил кроток, но не ја користел кротоста за да ја сокрие вистината.
Кога човек постојано избегнува соочување, раната не исчезнува. Таа може да се претвори во студенило, иронија, телесна болест или неочекуван излив на гнев. Оној што непрестајно вели: „Ништо не ми е“, може во себе да носи години неисповедана болка. Тишината го зачувува привидот на мирот, но ја остава врската без вистина.

Да поставиш граница не значи нужно да мразиш. Понекогаш границата е единствениот начин на кој љубовта престанува да го храни злото. Простувањето може да постои заедно со дистанцата, а молитвата за некого не значи дека мора да се вратиш на место што продолжува да те повредува.
Бог не бара од нас да го зачуваме мирот по секоја цена, туку да не ја претвориме вистината во одмазда. Зборот треба да биде изговорен без желба да се скрши другиот. Тогаш тишината престанува да биде страв, а зборувањето може да стане почеток на вистинско исцелување.
Понекогаш човек ги користи дури и зборовите на верата за да избегне да се соочи со вистината. Вели дека сè Му препушта на Бога, но ја одложува одлуката што треба да ја донесе. Чека знак, иако знае дека треба да побара прошка, да оди на лекар, да прекине со некоја навика или да го исправи злото што го направил.
Довербата во Бога не е рамнодушност. Молитвата не го ослободува човекот од одговорноста, туку го просветлува за да може да ја понесе. Не можеме да бараме исцелување, а истовремено да го задржуваме она што нè разболува. Не можеме да бараме мир, а да ја одбиваме вистината што за извесно време би го нарушила нашиот лажен мир.
Постои и молитва која се користи како скривалиште. Човекот повторува зборови, многу чита и постојано бара нови одговори, но не го прави едноставниот чекор што веќе го знае. Тогаш побожноста може да стане суптилен начин на одложување на промената.
Благодатта не дејствува наместо човековата слобода, како човекот да е камен. Бог укрепува, отвора патишта и испраќа луѓе, но го очекува нашиот одговор. Понекогаш тој одговор е многу конкретен: исповед, телефонски повик, придржување кон потребното лекување, враќање на долг или излегување од лош однос од кој треба да се оддалечиме.

Божјата волја не нè прави пасивни, туку живи. Вистинската вера не бега од реалноста, туку влегува во неа со светлина. Кога молитвата е искрена, човекот повеќе не бара само Бог да ги промени околностите, туку прифаќа и самиот да биде променет.

Мајка Силуана Влад
Подготви Симеон Стефковски

16.08.2026