„Кога екраните го воспитуваат детето наместо родителот“
Не жалиме што младите повеќе не слушаат, но избегнуваме да признаеме дека со години сме ги оставале екраните да ги воспитуваат. Им купувавме телефони за да имаме мир, им нудевме работи за да не бараат време од нас и тоа го нарекувавме љубов. Детето добиваше интернет, облека и играчки, но не секогаш добиваше лице што ќе го погледне без брзање.Технологијата не е единствениот виновник. Таа влезе на местото што остана празно поради нашето отсуство. Детето кое не се чувствува видено ќе бара од непознати луѓе да му потврдат дека постои. Лајковите стануваат замена за љубовта, а изложувањето станува крикот што родителите не го слушнале. Потоа го караме поради зависноста, без да признаеме дека ние му ја ставивме осаменоста во раце.Враќањето започнува болно: исклучи го телефонот, седни до детето и побарај му прошка. Слушај го пред да го исправуваш. Не му проповедај за Бога додека не му понудиш присуство, трпение и вистина. Детето нема лесно да поверува во љубовниот Небесен Отец ако дома љубовта значи само пари, правила и затворени врати.
Најтешката осаменост е покрај човекот што го сакаш
Најтешката осаменост не е да немаш никого, туку да живееш покрај човекот на кого повеќе не можеш да му кажеш што те боли. Двајца луѓе ја делат истата маса, истите сметки и истата грижа за децата, но повеќе не ги делат своите срца. Повеќе не се караат, затоа што се измориле да се надеваат. Домот функционира, но љубовта умира во тишина, без да скрши ништо.
Љубовта ретко умира во еден ден. Таа се изгладнува преку груби зборови, презир, молчење употребено како казна и одложени ветувања. Секој чека да биде разбран, но никој повеќе не се осмелува да биде ранлив. Гордоста шепоти: „Ако ме сакаше, требаше да знае.“ Така раната станува судија, а човекот покрај нас почнува да плаќа за болки што не ги предизвикал.
Исцелувањето започнува кога едниот ќе има храброст да го спушти оружјето, без притоа прво да бара предавање од другиот. Потребна е вистина кажана без суровост, конкретно побарано простување, молитва, духовник и, кога раните се длабоки, стручна помош. Христос не влегува во семејството како религиозна декорација, туку како сила да се откажеме од правдата која ја уништува љубовта. А таму каде што постои злоупотреба, заштитата на животот и достоинството не е недостаток на вера. Никој не е повикан насилството да го нарекува „крст“.
Не чекај да се излечиш за да дојдеш кај Лекарот
Постојат луѓе кои повеќе не ѝ се приближуваат на Црквата, не затоа што ја изгубиле верата, туку затоа што се срамат од она што го направиле. Ги избегнуваат иконата, молитвата и средбата со духовникот, чекајќи прво да станат почисти, па дури потоа да дојдат кај Христа. Но тоа е лагата на срамот: го убедува болниот дека мора самиот да се излечи пред да дојде кај Лекарот.
Срамот вели: „Ти си твојот грев и повеќе не заслужуваш љубов.“ Покајанието вели: „Си згрешил, но не си престанал да бидеш повикан.“ Едното нè изолира, другото нè враќа назад. Ѓаволот не мора да го натера човекот да го негира постоењето на Бога; доволно му е да го убеди дека Неговата милост е само за другите. Тогаш душата ја крие својата рана, а раната почнува да управува со нејзиниот живот.
Враќањето не е спектакл, ниту јавно понижување. Тоа е чекорот преку кој го именуваме гревот без оправдувања, го поправаме злото колку што можеме и го примаме простувањето што самите не можеме да си го дадеме. Во исповедта, Христос не ја теши лагата, но ниту го скршува човекот што ја признава. Црквата станува место на подигнување токму за оној што паднал. Не треба да дојдеш затоа што си достоен; доаѓаш затоа што без Бога раната се продлабочува и почнуваш темнината да ја нарекуваш „живот“.
Мајка Силуана Влад
Подготви С.Стефковски
05.09.2026