Постот ја открива вистината на срцето

Постот не е време кога човекот ги штеди своите страсти, туку време кога ги изнесува од нивното скривалиште. Гладот на телото ги открива нетрпеливоста, гневот, похотта, осудувањето и самољубието. Тогаш станува јасно колку власт добиле работите што некогаш ни изгледале безначајни.

Гревот не се победува со омраза кон себеси. Човекот не се исцелува така што ќе ја скрши својата душа, туку така што искрено ќе го признае она што го држи во ропство. Вистинската строгост е насочена против страста, а не против достоинството на личноста.
Секоја страст треба да се замени со добродетел, а не само да се потисне. Гневот се исцелува со кроткост, скржавоста со милосрдие, осудувањето со преиспитување на сопствените гревови, блудот со чистота, а гордоста со послушност и смирение. Ако празното место не го исполни добродетелта, старата рана повторно ќе се врати и ќе пушти корен.
Молитвата, богослужбите на Црквата и Светата Исповед ја доведуваат душата пред вистината. Таму повеќе нема место за оправдувања. Раната се именува, гревот се исповеда, а Божјата благодат почнува да дејствува токму на местото што молкот толку долго го држел во темнина.
Постот без простување станува само начин на исхрана. Молитвата без покајание останува само звук. Учеството во светите Тајни без промена на срцето може да остане само надворешна форма. Бог не бара привидна духовност, туку вистинско враќање кон Него.

Победата не значи дека борбата престанала, туку дека човекот одбива повеќе да го храни она што ја убива неговата душа. Постот го очистува духовниот вид, добродетелта ја зацврстува волјата, а Христос му ја враќа на човекот изгубената слобода.Мајка Силуана/ Подготви С.Стефковски