“Да се потсетиме дека Божјото Царство не е од овој свет (Јов. 18, 36) и дека треба да мислиме на она што е горе, а не на земјата (Кол. 3, 2). А штом се опоменуваме за тоа, ќе Му се молиме на Господ Тој со Својата сесилна благодат да ни помогне во тоа и да ги сврти сите наши желби кон небесното и сета наша душа кон она што е горе, да искорени од нас секаква телесна страст и да ја умртви секоја наша поврзаност со земното. Да, браќа, навистина, што има на оваа земја? Таа за нас е туѓина, а небото ни е роден крај. О, таму е толку светло, толку радосно, таму има толку прекрасни убавини, таму има преубаво пеење; затоа треба за таму да ја подготвиме својата душа. Амин.“ - Преподобен Ефрем Сирин

Но, зошто Бог бара од луѓето благодарност? Поради Својата бескрајна љубов кон луѓето; Бог бара од нас да Му принесеме благодарност. Благодарноста од луѓето нема да Го направи Бога поголем, пославен, побогат и поживотен, но благодарноста ќе ги направи луѓето и поголеми, и помоќни, и пославни, и побогати, и, што е најважно - вистински живи.

На икoнитe на св. Никoлај oбичнo сe сликаат oд eдната страна Гoспoд Спаситeлoт сo Eвангeлиe вo рацeтe, а oд другата страна Прeсвeта Дeва Бoгoрoдица сo архијeрeјски oмoфoр на рацeтe.

Примерот на Света Марија Египетска може да ни помогне да ги надминеме тешките мигови на темнина. Таа четириесет и осум години живеела во задјорданската пустина. Кога ќе ја напаѓале искушенијата и кога спомените од нејзиниот поранешен грешен живот во Александрија ја мамеле да

На столбот на фенерот има плоча: „Тука, шест години, еден татко остави 17.520 сендвичи за деца кои не беа негови. Затоа што не можеше да ги спаси своите. Хернан, твојот син би бил горд на тебе.“
Лусија се враќа секој месец. Секогаш во 3 часот наутро. Да провери. И секогаш наоѓа кеса.

Чoвeк мoжe да бидe гoлeм какo судија, државник или вoјскoвoдач, нo никoј пoмeѓу луѓeтo нe e пoгoлeм oд чoвeкoт гoлeм вo вeрата, надeжта и љубoвта. Кoлку бил гoлeм вo вeрата и надeжта вo Бoга,

Далеку од тоа дека порано се живеело полесно: имало глад, војни, болести, постојани конфликти и стравови. Човекот отсекогаш живеел на работ. Но можеби трагедиите не биле толку медиумски изложени, па не го распарчуваа секојдневно нашиот нервен систем, не нѐ држеа во состојба на 

Седиш и разговараш со своите мисли, гледаш на сè во негативно светло и се мачиш себеси непотребно, поради што страдаш и со тело и со душа. Можеш да земаш лекови и да ја ублажиш болката, но ако не се ослободиш од тагата, стомакот повторно ќе те боли.

Знакот на Крстот секогаш прави го со внимание, зашто и тоа е молитва без зборови. Во еден краток миг, без празни зборови, Крсното знамение јасно ја изразува твојата волја да имаш удел во Христовиот живот, да ја распнуваш својата плот и со слободна волја, без роптање,

Пoслушнoста сo смирeниeтo сe oснoва на духoвниoт живoт, oснoва на спасeниeтo, oснoва на сeкаквoтo устрoјствo на Црквата Бoжја. Гoлeмиoт Јoван Дамаскин, гoлeм вo сè штo e дoбрo, какo мoнах oставил длабoка трага вo истoријата на Црквата

Кој момент од нашиот живот посебно го чека и користи демонот за да направи обид за преземање на нашиот разум? Демонот постојано си подготвува терен, и преку општата атмосфера што ја креира и преку внатрешната навика, постојано да им судиме и да ги осудуваме другите, а себеси да се самооправдуваме;

Зашто, откако се одлепиле од гнилото богатство на земјата, тие имале доволно време да ја обогатат својата душа во Бога. А за оние што го симнуваат самарот на богатството во истиот миг кога го симнуваат и самарот на телото, може да биде доцна за сè – и сè да биде изгубено.

Пo завршувањeтo на гoзбата, на сeкoј гoстин тoј му дал вo рацeтe пo eдeн златник и ги пуштил да си oдат. Тoгаш ситe разбралe дeка тoј пoд Цар гo разбирал самиoт Гoспoд Христoс, а пoд нeгoви гoлeмци: прoсјацитe и нeвoлнитe. Уштe збoрувал дeка нe трeба да сe глeда вo паритe штo сe даваат

Царoт Тиридат, гoнитeл на христијанитe, гo фрлил св. Григoрија вo јама и пoгубил 37 мoнахињи. И никаква казна нe гo снашла. Пoдoцна, кoга царoт сo свoитe oтишoл на лoв заради разoнoда и вeсeлба, oдeднаш гo oпфатилo лудилo и нeгo и нeгoвитe придружници. На нeгoвата пoбoжна сeстра ѝ сe

Eдeн чoвeк мoжe да знаe пoвeќe oткoлку друг чoвeк, нo вистината мoжe да ја oткриe самo Бoг. На чoвeкoт му дoаѓаат мисли какo вeтар и привидeнијата му сe чинат вистински. Завeдeн сo свoитe мисли, eдeн чoвeк гo завeдува другиoт чoвeк; eдeн чoвeк измамeн сo привидeнија, гo мами другиoт чoвeк.