Во храмот Рождество на Пресвета Богородица на 18 јануари 2026 година, на празникот на св. мч-ци Теопемпт и Теона, свештенството на храмот отслужи Златоустова Литургија на која верниот народ се причести со Светите Христови Тајни. На крајот од Божествената Литургија, по пригодната

Само ситните – мали души не можат, зашто не сакаат, да се нурнат во божествените длабочини на светот и таму да ја пронајдат неговата божествена логика, и идеја, и мисла, и смисла. Површински паразити, тие постојано остануваат на површината на светот, затоа и не можат надвор од прашината на светот.

Празникот Богојавление (Θεοφάνεια) не е само историски спомен на Крштението Христово во реката Јордан, туку онтолошки настан, преку кој целото создание се воведува во нов начин на постоење. На овој ден, според учењето на Црквата, се открива Света Троица: Синот во водите, Отецот во гласот, и Светиот Дух во вид на гулаб. Оттука, водата станува носител на благодат, а нејзиното осветување не е симболично, туку реално и

Зoштo трeба да сe слуша Црквата, а нe eдeн чoвeк, кoј мисли прoтив Црквата, макар тoј да бидe нарeчeн најгoлeм мислитeл? Затoа штo Црквата ја oснoвал Гoспoд Исус Христoс и затoа штo сo вдахнoвeниe сo нeа ракoвoди Свeтиoт Дух Бoжји. Уштe, затoа штo Црквата oзначува држава на свeтиитe, градина на питoми oвoшја.

Молитвата не е магија —
таа е средба на мојата немоќ
со милоста на Господ.
Средба љубовна,
без страв и без гордост.

Секој благослов и секоја благодат во Црквата ги добиваме заради покајание. Нема поголема среќа, или срешта, или средба во Црквата од покајанието на еден грешник (види Лука 15, 7 и 10).
          Сега, лепче со паричка на Бадник или на Свети Василиј Велики (Василица)?

Православната Црква поседува една длабока, спознајна и раскошна содржина која повеќе од две илјади години му дава живот на човекот и на светот. Тоа е Светата Литургија – изворот на животот и местото на нашата средба со Возвишеното. Поради неа живееме, поради неа се менуваме, и поради неа овој свет сè уште постои. Таа е срцето што отчукува и му дава живот на целото Тело на светата Црква.

Зборот на еден Епископ на Црквата Божја, на оној, не што Го заменува Христос, туку кој е икона Христова – на место и во обличје Христово; оти Богочовекот Исус Христос е единствена Глава на Црквата, е извршен. За сите оние што ќе го послушаат, станува благослов; а, за сите оние што нема, 

И денес, како духовен пастир на македонскиот народ, тој нè повикува од вечноста: Исусовата молитва за младиот човек не е бегство од светот, туку начин да се живее во светот без да се изгуби душата. Таа нè учи на евангелската вистина – да се потпреме не на човечка сила, туку на Бога, и во Него да ја положиме нашата надеж.

Во емисијата  Владиката говореше за обичаите поврзани со празнувањето на Божик во Македонија и во дијаспората, предизвиците со кои се соочуваат нашинците во иселеништвото во однос на своето црковно живеење како и за напорите на Црквата да ја негува верата и посебноста на 

 Паѓањето во преголема тага и очајание, не е љубов кон оној ближен што сме го изгубиле, туку своевидно изневерување – од перспектива на Царството Небесно. Начинот на нашиот живот – после загубата, требаше да биде таков, што ние, преку него, да го надокнадиме она што на нашиот ближен му недостасува за полн, радосен, престој во Царството Небесно

Во рамките на овој број се обработени повеќе теми од нашата православна христијанска вера, а со посебен нагласок на празнувањето на Рождеството на нашиот Спасител, Господ Исус Христос, Божик.Се надеваме дека и ова Божикно издание на...

Од печат излезе книгата „Молебен канон на светиот архиѓакбовта на Црквата кон својот Претстојател и неговиот небесен закрилник.он и првомаченик Стефан“, во издание на издавачката куќа „Канео“ при Дебарско-кичевската епархија. Канонот е составен по повод 70-годишнината од раѓањето на Архиепископот Охридски и Македонски г.г. Стефан и 

Тоа се, на пример, топлината на срцето, восогласеноста на дишењето со изговарањето на зборовите на молитвата и затвореноста или отвореноста на срцето за молитвата. Со овие три појави, вообичаено, се среќаваат почетниците во подвигот, без оглед дали човек веќе го има дарот на умно-срдечната молитва или не.

„Сведочејќи собрани овде, во ова чесно училиште на божествената наука, за исполнувањето на 1700 години од големиот црковно-историски настан – Првиот Вселенски Собор во градот Никеја во 325 година – и денес сведочиме дека е вистинито трајното Божјо ветување за секогаш присутниот Дух во Црквата,