Вести

 Љубовта, пламенот којшто Христос го фрли во душата на човекот, има восхитливо својство: го води нив бездни и височини кои никому инаку не се достапни, му дава да го совлада секое страдање, па и смртта, често го фрла во неопишлива бесконечност, во која е сам, напрегајќи се повторно да ја здогледа Светлината на љубениот Бог. Таков е процесот на очистувањето на нашата природа.

Единствено што нe привлекува е Христос, Неговата личност. И должни сме да Го живееме Христа како мерило на секое естество, божествено и човечко. Во Христа го имаме својот Бог Создател. Во Христа го имаме примерот, откровението на Планот Божји за човекот. Љубовта Христова секогаш треба да го исполнува нашето срце. Во Бога не живееме со интелектуално размислување. Бог ни се открива

Пред да кажеме нешто за Лествица, најнапред да се запознаеме со авторот на овој монашки буквар, светиот Јован игуменот Синајски. За него нема сигурни податоци, светиот Димитриј Ростовски претпоставува дека тој е син на светите Ксенофонт и Марија, дека потекнува од Константинопол, а според други, дека е роден во Палестина или Египет.

Свети апостол Павле го изоди светот проповедајќи.

Ги надмина своите природни потреби.

Живееше како да нема тело.

Ги победи демоните.

Дури и неговата облека исцелуваше.

"Во Божествената Литургија се случува размена на животи. Човек му го принесува на Бога својот ограничен и минлив живот, а Бог му возвраќа и му го дава Својот неограничен и вечен живот, и така секој ден се исполнува со животна полнота и целиот наш живот станува благопријатната година Господова (Лк. 4,19)".

 Денес, по неизглаголивата и неопислива милост и промисла Божја стојам пред сите вас овде, во еден од најдревните храмови на нашата Света Црква, на највозвишеното и најстрашно место во Црквата, во епископскиот чин. Во повеќевековните строителства на Водочкиот комплекс на цркви, секогаш сум го согледувал историскиот континуитет на патувањето на нашиот

На 24 ноември 2018 година, во црквата „Светите Петнаесет Тивериополски свештеномаченици“, во Струмица, се одржа Наречение на новоизбраниот Епископ Полјански г. Јаков. Радосната вест пред верниците ја соопшти Светиот Архиерејски Синод, на чело со поглаварот на МПЦ – ОА, г.г. Стефан, со што одлуката беше потврдена пред црквата и народот.

Спасителот вели: Блажени се чистите по срце, зашто тие ќе го видат Бога (Мат. 5, 8), зашто Бог е скриен во срцата на оние што веруваат во Него. Тие ќе Го видат Бога и ризниците скриени во Него, кога ќе се очистат преку љубов и воздржание и ќе Го видат толку појасно колку повеќе се исчистени.

Во недела, 25 ноември 2018 г., во 8.30 часот, во манастирот „Покров на Пресвета Богородица и свети Леонтиј“, Водоча, Архиепископот г.г. Стефан заедно со членовите на САС на МПЦ – ОА ќе отслужи Божествена Литургија на која ќе биде извршена хиротонијата на новоизбраниот Епископ.

 Мeѓницитe и oградитe штo дeлeлe и раздeлувалe Oн ги разурнал и ги сoставил рацeтe и срцата на Израилцитe и нeзнабoжцитe. Сo штo? Сo Свoeтo тeлo. Oднoснo, сo живата вистина, сo oвoплoтeната вистина вo Сeбe. Сeнката на закoнoт ја замeнувала вистината кај Израилцитe, а баснитe кај нeзнабoжцитe. И двeтe Oн ги oддалeчил и ја пoкажал живата вистина вo тeлoтo. 

За неизмерна радост на верните,  беа изнесени и моштите на светиот Нектариј Егински.,  а благоуханието што се излеваше од моштите на светителот, кој нè благословуваше, нè вознесе до небото.
А на крај  верните охриѓани  кои беа во голем број, приредиа трпеза на љубовта, за гостите од , Битола, Ресен  и Скопје.

 Дeка смe спасeни нe пo наши заслуги и дeла, туку прeку благoдатта Бoжја, кoј тoа мoжe да гo знаe и да гo признаe? Тoа мoжe да гo знаe и да гo признаe самo oнoј кoј знаe и кoј ја видeл oд eдна страна бeздната на смртта и гнилeжoт вo кoја чoвeкoт прeку грeвoт прoпаднал, и oд друга страна, висoчината на чeста и на славата на кoја чoвeкoт e вoздигнат вo нeбeснoтo царствo, вo 

Ве известуваме дека доцент д-р Марија Гиревска ќе го брани својот втор магистерски труд под наслов „Творецот и со-творецот: Стариот завет во Џојсовиот Улис“ пред членовите на Комисијата во состав: проф. д-р Ѓоко Ѓорѓевски, проф. д-р Стефан Санџакоски и проф. д-р Драги Михајловски на 26.11.2018 година (понеделник) во салата „Архиепископ Доситеј“ на Православниот богословски

"– Дали е добро да се повикува Името Божјо за време на разговор со некој? – За време на разговорот и пред разговорот и после разговорот и во секое време и на секое место треба да се повикува Името Божјо. Писмото говори: „Молете се постојано“ (1. Сол. 5, 17), бидејќи со тоа се прекинува секое искушение."

Чувството на благодарење во моментите на искушенија претставува сила која ги изгонува нападите на искушенијата. Оној кој сака да ги победи искушенијата без молитва и трпение нема во ништо да успее. Наместо да ги изгонува, тој сѐ повеќе се заплеткува во нив. Кога ќе те нападне искушението, не ја испитувај причината ниту личноста преку кои тоа дошло,

Во длабочината на плачот се наоѓа утеха, и чистото срце прима просветлување. А просветлувањето е неискажливо дејство Божјо, што се сознава несознајно и се гледа невидливо. Утехата е освежување на болната душа, која како малечко дете во исто време плаче и почнува ведро да се насмевнува. Таа е поддршка и обновување на душата што потонала во тага и на чудесен начин солзите

„Кога човекот преку смртта ќе се ослободи од земните врски, тој набргу ќе го запознае вечното блаженство на небото, подготвено за праведниците уште од создавањето на светот. Ние сме повикани да покажеме љубов и послушност исполнета со вера, надеж и зависност од Бога.“

Говореше Ава Макариј: „Ако е понижувањето за тебе пофалба, сиромаштијата – богатство, а недостигот – изобилие, нема да умреш, зашто не може да се случи оној што е правоверен и што се подвизува во благочестивоста да падне во нечистотијата на страстите и во демонска прелест.

Ава Сисој говорел: „Биди смирен, откажи се од својата волја, не грижи се за ништо световно и ќе бидеш спокоен.“ Еден брат го прашал ава Сисој: „Што да правам со страстите?“ Старецот му одговорил: „Секого го искушува неговата похот, која го влече и мами.“

Во сегашниов живот, кога преку покајанието слободно и доброволно влегуваме во Божјата светлина, ние сме обвинети и судени; меѓутоа, со Божјата љубов и милосрдие, ова обвинување се врши во тајност, во длабочините на нашата душа, за наше очистување и за прошка на нашите гревови. Тогаш, само Бог и самите ние ги гледаме длабочините на срцата наши.