Монахот Ефтимиј, од манастирот Дохиар (грчки Μονή Δοχειαρείου), раскажа за своето неверојатно патување до Света Гора:
„Бев успешен и богат човек. Еднаш се возев во автомобил од најновиот, многу скап модел и уживав во животот кога почувствував удар на вратата од мојата омилена играчка. Веднаш закочив, скокнав од патничкиот простор. и видов дека камен фрлен од некој ми ја изгреба новата кола.Не губејќи време, скокнав во колата и ја свртев сто осумдесет степени, решавајќи да се вратам и да го најдам местото каде што беше фрлен каменот.Бев бесен. Повторно скокнав од автомобилот, се упатив кон момчето кое се покажа дека е виновникот за инцидентот, го фатив за неговите тенки раменици, го турнав до хаубата и викнав:
„Што направи, бре копиле? Дали сфаќаш што си направил? Тоа е нова кола, а каменот што го фрли ќе те чини скапо! Зошто го направи тоа?
„Ве молам, простете ми, господине! Ве молам! Не знаев што да правам! Фрлив камен затоа што никој не сакаше да застане! Солзи течеа по образите на момчето, тој со раката покажа некаде на страна. - Еве го брат ми! Падна од количката и не можам да го кренам... многу тежи, јас сум премногу мал. Сакав да побарам помош!
Липајќи го прашал сопственикот на автомобилот:
Можеш ли да ми помогнеш да го ставам во количка? Ве молам. Силно удри ...
Допрен до срж, го кренав од земјата тинејџерот кој беше инвалид , и го сместив во количката, го извадив свиленото марамче и се обидов да ги избришам раните и гребаниците, да ја истресам прашината и кога се уверив дека сè е повеќе или помалку со ред, погледна во момчето што ми ја изгреба колата. Тоа се насмевна благодарно, а во неговата насмевка имаше толку многу нежност и љубов што ми го стопли срцето.
— Господине! Благодарам многу!
Видов како малото момче, тешко туркајќи ја количката пред себе, постепено се оддалечуваше кон една многу скромна куќа.
Никогаш не го поправав мојот сосема нов автомобил, ја оставив гребнатината намерно за секогаш да се сеќавам - не можете толку безгрижно да брзате низ животот за другите да не мора да фрлаат камења, привлекувајќи внимание кон себе. По извесно време заминав на Света Гора и се сместив во монашкиот манастир.
Понекогаш ни е доволен шепот за да го натераме нашето срце и душа да одговорат на потребите на саканите. Но, понекогаш за ова мора да бидеме удирани со камен. Па дали вреди да се навредиш ако те удри камен? Можеби тоа значи дека ти треба некој?
ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ!!! Спијте во мир, драги Божји деца, кои ја љубите Светата Гора, за Севишниот Бог, Пресвета Богородица и Ангелите Божји, во молитвите на Симеон Светиот Божји Праведник, Илија чудотворниот гледач, Порфириј свети. витез-бесогон и Божјиот слуга, лекарот за молитва Олег, на Света Гора, ќе ви помогнат да ве спаси мирен сон.➕
фб Животот е борба
Snezana Todorova · ·
2023
