Господи, помилуј ме

Господи, помилуј ме

Понеделничното утро може пред човекот да постави список со работи што треба да се завршат уште пред душата да успее да проговори. Брзањето започнува рано, а вредноста на животот се мери според завршените задачи, дадените одговори и исполнетите потреби на другите.
Се случува човекот повеќе да не знае кој е кога не создава, не помага и не решава. Одморот го прави виновен, немоќта го засрамува, а неуспехот му изгледа како доказ дека повеќе не заслужува почит или љубов. Зад преголемата трудољубивост понекогаш се крие стар страв: „Ако не сум корисен, дали сè уште ќе бидам прифатен?“
Работата е благослов, но може да стане и скривалиште. Понекогаш непрекинатата активност ја покрива осаменоста, раната или стравот од средбата со самиот себе. Човекот го исполнува секој миг за да не го слушне она што плаче во него.
Христос не го сака човекот само во неговите плодни денови. Пред Него, човекот не е алатка, ниту збир од своите успеси. Утринската молитва може да биде токму застанувањето во кое паѓа оваа лага: „Господи, моето постоење не треба да го заслужувам.“
Корисен ден не е само оној во кој се направиле многу работи, туку и оној во кој никој не бил скршен — дури ни сопствената душа. Вистинската работа започнува кога човекот го исполнува она што треба да го направи, без да ги жртвува својот мир, вистината и врската со Бога.
На некои лица болката се вселила толку длабоко што ниту насмевката повеќе не може да ја сокрие. Телото ја носи болеста, заморот и трагите на годините; душата ги носи зборовите што повредиле, љубовта што недостасувала, неисповедената вина и стравот од утрешниот ден.

TVITer152a
Кога човекот не ја познава молитвата, страдањето може да му изгледа како просторија без врата. Не затоа што Бог заминал, туку затоа што срцето повеќе не знае како да Го повика. Тогаш мислите стануваат судии, осаменоста добива глас, а секоја тешкотија изгледа конечна.
Не секоја болест доаѓа од грев и не секоја безнадежност се исцелува само со еден совет. Понекогаш се потребни лекар, психолог, соодветен третман и поддршка од блиските. Бог може да дејствува и преку човекот кој слуша, се грижи и останува покрај оној што е скршен од тежината на страдањето.
Молитвата не ја брише раната на магичен начин. Но, таа го отвора местото во кое човекот повеќе не останува сам со неа. „Господи, помилуј ме“ може да биде почеток на ново дишење кога сите други зборови ќе завршат.
Божјата милост не ја понижува немоќта и не бара од душата да глуми радост. Таа ја подига полека, преку вистината, помошта и трпението. Дури и кога товарот не исчезнува во еден миг, човекот што бара помош повеќе не оди сам. А тоа може да биде првата победа над очајот.