Скопје, 22 јули 2012 год.-  храмот на св. Ѓорѓи Победоносец во н.Чаир во Скопје

На 22 јули 2012 г., кога Македонската Православна Црква го празнува споменот на свештено-мачителот Панкрат; во храмот на св. Ѓорѓи Победоносец во населбата Чаир во Скопје се одслужи Света Литургија предводена од презвитер Ивица Тодоров. Верниот народ се причести со Светите Христови Тајни.

Денешното читање на Евангелието ни ја предочи нашата човечка дилема: како да ја исползуваме даруваната слобода – избор меѓу гревот или светоста.Нашето спасение можеме да го гледаме од два агла: вертикално – како соединување со Создателот; и хоризонтално – како љубов кон ближниот. Гревот започнува со свртувањето од Создателот и загледување во други идоли. Тогаш, одалечени од Светлото, во полутемнината на секојдневието „разумот“ (во случајов како РАЗ-идување-од-УМОТ) ќе ни подметне илјадници објасненија: што е грев, а што не е; па зар јас ќе живеам со крстот на чело; нели само еднаш се живее и сл. На оваа духовна состојба лесно се налепуваат и најтешки гревови.

Не ни забележуваме дека со одалечувањето од Чистиот Извор во нашиот дух се создаваат дупки како во швајцарско сирење. Во нас се намалува Битието (Добрина, Љубов, Вистина, Убавина) и почнуваат болести – духовни, психички и телесни. Да внимаваме, редоследот не е случаен и веќе не зборуваме за религија туку за Божји закони вградени во природата.

+++ (Провери:Ерик Кандел (Erik Kandel), лекар, неуролог, нобеловец: Само со нова наука за човечкиот дух можеме да продолжиме да го истражуваме човечкиот мозок.

Даниел Амен (Daniel G. Amen), лекар, неуролог – „Лекување на хардверот на душата“: Добрината го лекува, а злото го разорува мозокот.

Брус Липтон (Bruce Lipton), клеточен биолог – „Биологија на верувањето“: Клетките на човечкиот организам „натопени“ со духот и самите сознаваат и одлучуваат; и затоа судбината на човекот ја определуваат навиките, верата, а не гените.

Френсис Колинс (Francis Collins), лекар, генетичар, директор на американскиот институт за национално здравје – „Божји јазик“: ДНК записите се книга на животот напишана на Божји јазик.)

Сите го знаеме Божјиот закон – љуби ги блискиот како себе самиот. На прв поглед ништо тешко и се чини дека секојдневно го правиме. Во овој контекст, да направиме разлика меѓу сакањето и љубовта. Зошто, сакањето има себична конотација (МЕНЕ ми е убаво со некого или нешто) за разлика од љубовта која подразбира почит, безусловно давање и жртва.

Но, ајде да си поставиме неколку прашања за проверка дали себеси се сакаме или љубиме бидејќи ни е пишано дека ИСТО ТАКА треба да го љубиме ближниот за да можеме да дојдеме до  Бога.
Најпрво, која е смислата на мојот живот?
Дали има нешто или некој за кого сум подготвен да жртвувам нешто свое (малку добро јадење, летен одмор, слободно време)?
За исполнувањето на таа смисла – дали сум подготвен возљубено и со безусловно самопредавање да живеам со семејството, со соседите, со соработниците, во Црквата (и   да го сакаш целото човештво)?

• - Ратислав Кардалев
• - Преминпортал

Лето Господово 2012