Некому брат, некому душман

По служењето на неделната литургија и по пиењето чај со отците, се повлеков во мојата ќелија, во манастирот Зрзе, за да ги соберам впечатоците од изминатата седмица, која, по повод Светиклиментовите чествувања, беше исклучително полна со содржини. Понеделникот што измина бев задолжен да го пречекам високиот руски духовник, отец Николај Балашов, на аеродромот во Скопје и да се погрижам  уредно да се реализира програмата на неговата посета во нашата земја. Според предвиденото требаше да се посети резиденцијата на Претседателот на државата, да се вечера кај Архиепископот, да се присуствува на свечената академија и на  изведбата на ораториумот, за утредената, веднаш по литургијата во Соборниот храм, да се испрати гостинот на аеродром. Двата дена поминаа како два часа, при што, брзајќи да не го пропуштиме летот, остана време само уште да се поздравиме и да си размениме подароци. Добиениот диптих за мојот именден, на којшто се изобразени Казанската Мајка Божја и Седржителот Христос, и кој веќе е сместен на иконостасот во мојата ќелија, остана да ме потсетува на братската љубов и на вниманието на владиката Иларион (Алфеев). Диптихот, заедно со неговата книга Вие сте светлина на светот, со испишаната посвета („на мојот собрат во Христа, епископот Климент, за молитвен спомен, епископ Иларион“) за мене се израз на почит и искрени братски релации. Како што за владиката Иларион (Алфеев)  уште од почетокот на нашето пријателство во Охрид 2007 година, па сè до последниот телефонски разговор од пред триесетина дена, за време на неговата посета на Косово, верувам дека сме браќа во Христа, за жал, исто толку се уверив дека  за некој со кого заедно израснав, и за кого во свое време се бев заложил за истиот да расте по мерката на растот Христов, од некогашен другар, брат и игумен, денес останав само со залепена етикета на расколник...

Имено, истата оваа седмица што измина прочитав дека мојот некогашен пријател Давид (Нинов), сега следбеник на Вранишковски, напишал предговор за книгата на горно-карловачкиот епископ на СПЦ, во којашто под посебно поглавје се третира ерархијата на Македонската православна црква како расколничка структура. Авторот на книгата се погрижил текстот да го илустрира со фотографии, од кои некои бесправно земени од официјалниот сајт на МПЦ, и секој македонски архиереј да го „украси“ со квалификации од типот архирасколник, расколник, шизматик, вокабулар од лексеми кои поттикнуваат верска нетрпеливост и омраза.

Кај мене не постои дилемата зашто како македонски архиереј за рускиот архиепископ Иларион сум брат во Христа, а за српскиот епископ Давид сум шизматик. Ниту прв пат го слушам тоа од неговата уста ниту, пак, верувам последен. Духот на изреченото од него соодвествува со коментарите на извесен Теодор Петров, кој како дописник од Москва за грчките црковни медиуми, ги  коментира двете соопштенија од Одделот за надворешни работи на Московскиот Патријархат по повод посетата на отец Николај Балашов во Македонија.  За жал, во текстот со малициозен наслов „Македонскa алва“, објавен на грчкиот црковен портал (http://www.amen.gr/index.php?mod=news&op=article&aid=1139), Т. П. преку диоптријата на елинизмот отвора прашања со кои директно го субординира духот на ортодоксијата. Покрај останатите небулози, кои не се вредни за споменување, Т. П. во име на имагинарниот збунет читател прашува зошто во соопштението на Одделот за надворешни работи на РПЦ, македонските архиереи не се наречени шизматици и расколници, иако Руската православна црква, според него, во секоја прилика така ги нарекувала украинските епископи кои не ја признаваат црковна Москва?  Одговорот е познат, но бидејќи не е поставен на нашата адреса ќе го премолчиме. Во меѓувреме, таквите како Петров останува да бидат утешени од изјавите на следбениците на Вранишковски, кои како инструирани инсталации на туѓи центри, на македонското поднебје ќе го прават она што ќе им биде зададено по директива од оние кои не ни сакаат добро, именувајќи ја нашата македонска ерархија како шизматичка.

Долг ни е да потсетиме дека минатиот век под истиот изговор за шизма беше убивана прогресивната македонска младина во Беломорието со благослов на фанариотот Каравангелис. Затоа, доколку ова е официјална позиција на грчкиот блок цркви поддржан од Српскиот Патријархат и т.н. ПОА, да бидеме сигурни дека сè додека не се изгони овој зол дух на стигматизација меѓу едноверните браќа, нема да има скоро решавање на отвореното македонско црковно прашање. Се плашам дека можеби некому токму тоа и му оди во прилог.

Епископ Климент Хераклејски

Посети: {moshits}