Денес, кога Светата Црква го слави споменот на светите маченици Мина, Ермоген и Евграф, во храмот посветен на Вознесението Христово се се отслужи Божествена Литургија. Певницата ја водеа учениците на Македонската Православна Богословија предводени од професорот Гоце Секуловски.  Верниот народ се причести со Светите  Тајни Христови.

Неделата-новозаветен празничен ден на одморот

"И Ги заврши Бог до седмиот ден делата Свои, што Ги направи; и си отпочина во седмиот ден од сите дела Свои, што Ги создаде. И Го благослови БОГ седмиот ден, и Го освети, зашто во тој ден си отпочина од сите дела Свои, што Ги создаде" (1 Мој. 2,2-3).

Бог по создавањето на светот се одморил во седмиот ден-саботата, ја благословил и ја осветил. Сепак со тоа не и дал неизменлива и незаменлива важност. И покрај благословот и осветувањето на саботата, Бог не нашол за потребно да им нареди на првите луѓе да ја празнуваат, ниту да се радуваат во неа, ни пак да се молат во тој ден. Значи старозаветната сабота имала само привремено значење, кое што важело во старозаветното време, исклучиво само за староеврејскиот народ, се додека Бог не склучил со луѓето Нов Завет, преку својот Единороден Син Господ Исус Христос. Во новозаветното време по Христовото воскресение кое се случило во неделата, Бог истата ја определил за радосен и молитвен празник украсен со милосрдни дела (1 Кор. 16,1-2).

Кога Бог го заменил значењето на саботата со неделата, не значи дека таа како ден била и избришана од седмицата. Бидејќи во новозаветното време саботата го задржала своето старозаветно име, според Божјата промисла го изгубила своето старозаветно значење што го имала како празник во старозаветното време и на нејзино место бил издигнат и прославен првиот ден од седмицата-неделата, како најголем седмичен христијански празник.

Старозаветната сабота била празнувана со принесување на крвни жртви од животни, додека во новозаветната недела нема такви крвни жртви, зашто ние христијаните сме осветени со принесувањето на телото Христово како последна крвна жртва, еднаш засекогаш (Евр. 10,10). Во новозаветната Црква, првиот ден од седмицата-неделата го примил значењето на последен ден седми наместо старозаветната сабота, зашто бил посветен за спомен на славното Христово воскресение. Затоа секоја недела сама по себе претставува мало Христово воскресение односно Велик Ден. Во тој ден Господ Исус Христос не го укинал Стариот Завет, но го исполнил и со тоа го запечатил исклучителното пресоздавање на светот. Празнувањето на неделата е најстаро од сите христијански празнувања, кое започнало од самото време на Христовото воскресение.

Значи во тој спомен неделата била свечено празнувана како ден за молитва и одмор, бидејќи во тој ден се случиле измирувањето на Бог со нашите прародители Адам и Ева и ослободувањето на светот и човечкиот род од ропството на нечестивиот, за што сведочи и Св. Писмо:
"Овој ден е што Го создаде Господ за да се зарадуваме и да се развеселиме во него" (Псал. 117,24).
М-р И. О. -

Посети: {moshits}