Дома

Исповедта не е разговор за тоа „како бев доведена до очај“, ниту решавање на семејни конфликти или жалење од животот. Исповедта е средба со Бога, каде што не се претставувам како „во право сум“, туку како „виновна сум“. Каде што не објаснувам зошто се случиле работите, туку се каам.

Христовиот крст е најтежок, зашто Он не страда за сопствените, туку за нашите гревови. Нас и сопствениот крст ни е тежок, а колку само е тежок крстот за целото човештво. Но, Христос е нашиот пример и Он пред го земал крстот – нашиот, обременет од нашите безумија и тргнал повторно да не направи луѓе. 

Голем дел од одговорноста за духовната состојба на човекот се наоѓа во семејството. За да се ослободат децата од различни внатрешни проблеми, не се доволни советите, принудувањата, логиката и заканите. Co тоа станува уште полошо.

Но, големо прашање е како не ни здосади ние самите да сме стално исти, формални, непроменети, непреобразени и неосветени; и како еднаш не ја освестиме потребата од сопствена промена и од подлабок личен однос со Бог и со својот ближен?
Затоа, не е ни чудо што наемниците и робовите слепо се држат до воспоставената форма – ниту самите се менуваат, ...

 Општеството не пропаѓа затоа што нема идеологии, туку затоа што нема совест. Нема мир, затоа што нема смирение. Нема правда, затоа што секој сака да суди, а никој да се преиспита.
Христос не дојде да го спаси системот, туку човекот. И сè додека човекот бега од таа вистина, светот ќе продолжи да се распаѓа, без оглед на тоа колку гласно зборуваме за промена.

Постојат повеќе видови на молитва: преку јазикот, умот и срцето. Највозвишената молитва е молитвата од срцето, односно со учество на срцето преку понизност, смиреност и солзи. Да не се потпираме многу на читаната молитва, односно на усната молитва, преку јазикот. Таа е најслабата молитва, бидејки не учествуваат умот и срцето.

Вистинската љубов не значи дека ништо повеќе не боли, туку дека остануваш и тогаш кога боли. Во семејството го учиме крстот на секојдневието, но и воскресението на секое утро. Кога дозволуваш Христос да пребива меѓу вас, немоќта се преобразува во трпение, а трпението — во мир.

Во овие благословени денови по Богојавление, празнувајќи го светиот преподобен Јоаникиј Ракотински, охридски изданок на Црквата Христова, богоносен подвижник и чудотворец од нашето време, со смирени срца и умиление да Му се обратиме на Господа, Кој е богат со милост (Ефес. 2,4),

Светоотечката аксиома — „Добродетелта се живее заради вистината, а не вистината заради добродетелта“ — е (и треба да биде) аголен камен на вистинитоста на нашето христијанско самосознание. Да се живее „во вистината“ значи борба, болка, солзи, тага,

           Деца, од моментот кога имаме иста, православна, вера и исто, вистинско, Апостолско Преемство, расколот е на друго место – не е помеѓу Помесните православни цркви. Расколот е само внатре во нас – меѓу нашиот расеан ум и нашето затворено срце, како и меѓу Христос во

Со јавувањето на Господ во Јордан, сјајот на спасението засветли над човештвото. Господ проповедаше меѓу народот три години, подготвувајќи гo за доаѓањето на Царството Божјо. Но народот само се восхитуваше на Неговите чуда; не Го прифатија; и на крај Го распнаа.

Полесно ни е да се држиме за формата отколку за срцето, зашто формата не нè распнува. Таа не бара да умре стариот човек. Како што кажал свети Јован Златоуст, не е грев што човек влегува во храмот неподготвен, туку што излегува од него непроменет. Обичајот може да нè доведе до прагот, но не и до преображението — ако срцето остане затворено.

"Можете ли да ја пиете чашата, што ќе ја пијам Јас; или да се крстите со крштавањето, со кое се крштавам Јас?« Тие Му одговорија: »Можеме."
И им рече: "Чашата Моја ќе ја пиете, и со крштавањето, со кое се крштавам Јас, ќе се крстите; но да се седи од Мојата десна или лева страна, тоа не зависи од Мене; таму ќе седнат оние за кои е приготвено од Мојот Отец."

 Бог го создаде човекот според Својот образ и подобие, т.е. како личност. Што точно, колку што може да сфатиме, значи тоа?
Прво, образот Божји значи - совршена слобода, а подобието Божјо значи - совршена љубов.

На Света Гора, на пример, крстот само се спушта во водата за нејзино осветување,

без натпревар,

без борба, без надворешен спектакл.

Тивко,

молитвено и со длабока свест дека благодатта не се освојува, туку се прима.

Во храмот Рождество на Пресвета Богородица на 18 јануари 2026 година, на празникот на св. мч-ци Теопемпт и Теона, свештенството на храмот отслужи Златоустова Литургија на која верниот народ се причести со Светите Христови Тајни. На крајот од Божествената Литургија, по пригодната