Патот до срцето

Понекогаш човекот го поминува целиот свој живот обидувајќи се да го промени светот околу себе, а заборава да погледне таму од каде што сè започнува – во сопственото срце. Токму таму се раѓаат нашите мисли, зборови, одлуки, љубовта или рамнодушноста. Ако изворот е заматен, ниту водата што извира од него не може да биде бистра. Затоа, најважните промени не се оние што ги забележуваат луѓето, туку оние што тивко се случуваат во длабочината на нашата душа.

Често одговорите ги бараме насекаде околу нас, а забораваме дека најважните прашања нè чекаат во нашето срце. Не нè осиромашува толку недостатокот на време, колку што нè осиромашува тоа што немаме време да останеме сами со себе и искрено да се погледнеме. Кога човекот се плаши да влезе во сопственото срце, незабележливо почнува да живее само на површината на животот, без да ја допре неговата вистинска длабочина.

Бог никого не принудува на оваа средба. Тој трпеливо чека да дојде мигот кога срцето ќе престане да бега од вистината. Таму каде што искреноста ќе ги замени привидите, започнува и исцелувањето. Не со човечка сила, туку со Божјата благодат, која тивко и незабележливо го преобразува човекот.

Понекогаш е доволна само една искрена одлука за да се промени целиот живот – одлуката повеќе да не бегаме од сопственото срце. Токму од тој тивок почеток се раѓа вистинскиот мир. И тогаш човекот открива дека Бог бил поблиску до него отколку сите мисли и стравови што го оддалечувале од Него.

Мајка Силуана Влад
Подготви С.Стефковски