Житија

Веднаш морето се исполни со бродови, а копното со пешадија и безбројни коњаници. Тогаш патријархот Константинополски Сергиј, го тешеше народот да не се предава и да не се разочарува, туку сета своја надеж од душа да Му ја предаде на Бога и на Неговата Пречиста Мајка Богородица.

Кога Исус како Младенец беше донесен во ерусалимскиот храм од Дева Марија, за ова Духот Божји му јави на старецот Симеон, кој тогаш беше престарен и бел како лебед, бидејќи живееше 400 години за да се исполни кажаното да Го види Богомладенецот.

Првото митарство беше на лагата, второто - на клеветата, третото - на зависта, четвртото - на лажливата навредливост поради самољубие, петтото - на гневот и јароста, шестото  -на гордоста, седмото - на ругањето и сквернословието, осмото - на лихварството и измамата, деветтото - на суетата, 

Преданието раскажува дека во 807 година на Света Гора дошле банда од морски разбојници. Тие имале намера в`зори, после отворањето на капијата да влезат во Ватопед,  да ги заколат монасите и да ги искрадат манастирските богатства.
Една вечер тие се истовариле на копното и се сокриле во блиските грмушки.

“Чoвeкoт нe e нeштo нeвидливo” – рeкoл св. Василиј Вeлики. Какo штo куќитe сe слични, така и луѓeтo надвoрeшнo си личат eдeн на друг. На куќата ѝ сe oддава чeст спoрeд oнoј кoј живee вo нeа; на чoвeкoт му сe oддава чeст спoрeд духoт штo живee вo нeгo.

Ги гледаш движењата на неговите усни и изразот на неговите очи кои се менуваат, го слушаш неговиот глас, чувствуваш дека некој ти ги допира рамената, а не гледаш ниту раце ниту лице, дури не се гледаш ниту самиот себеси или неговите контури  –  туку само заслепувачка Светлина што се распространува насекаде околу вас и ја осветлува со својот сјај снежната покривка на ридот и снегулките што го посипуваа великиот

Самиот термин – собор, или изворно – синаксис [син-аксиос = со-достојно, исто така достојно], ја доловува и суштината на празнувањето. Една кратка паралела ни нуди поопширен увид во плиромичната православно- вечноактуелна еклисиологија: имено, Црквата секогаш по славењето на некој значаен настан или личност за спасението на човекот, одлучува да слави собор на некоја личност која е тесно

 Љубовта од народот го придружувала Нектариј. Но, до крајот на животот тој морал да го носи крстот на прогонството и името на митрополит во немилост кој не припаѓа на никоја автокефална црква. Едно време за него се појавила надеж за промена на таквата состојба; кога александрискиот престол го зазел новиот Патријарх Фотиј. 

Според житието свети Прохор Пчињски потекнувал од некое село од Овчеполието. Родителите, татко му Јован и мајка му Ана биле чесни и побожни луѓе што долго немале деца. Поради тоа биле несреќни и секогаш го молеле Бога да им даде пород. И по многу години Бог ги дарувал со машка рожба на која и ставиле име Прохор.

Отсекогаш Црквата ја прославува Пресвета Богородица

како покровителка и заштитничка на христијанскиот род,

Којашто со своите претстателски молитви

Го смилостивува Бога кон нас грешните.

На овој ден се празнуваат два настани поврзани со Чесниот Крст: прво, пронаоѓањето на Чесниот Крст на Голгота, и второ, враќањето на Чесниот Крст од Персија во Ерусалим. Обиколувајќи ја Светата Земја Св. царица Елена намисли да го побара Чесниот Крст на Христос.

Св. Јован Дамаскин ја напушта Сирија и прими монаштво во прочуената Лавра на Свети Сава Осветен во Палестина. Со себе ја понел и неговата Добротворка, Пресвета Троеручица. Откако се замонашил од другите отци во Лаврата дознава дека Свети Сава Осветен, пред своето блажено упокојување (VI век), дал заповед покрај неговиот гроб да ја прицврстат неговата ,,патерица” т.е. игуменскиот стап.

Сeкoј грeв e нoж и oбичнo луѓeтo бидуваат пoгубeни сo oнoј грeв кoјштo гo правeлe сo жeлба. Taка се случило и со Салoмија, сквeрната ќeрка на Ирoдијада, кoја ја пoбарала и ја дoбила главата на Св. Јoван Крститeл на тас.
Живeeјќи вo Шпанија, вo градoт Лeрида, сo прoгoнeтиoт Ирoд и сo Ирoдијада,

НЕРАКОТВОРНИОТ ОБРАЗ НА ГОСПОД ИСУС ХРИСТОС
и ЖИТИЕ НА ПРЕПОДОБНИОТ ОТЕЦ НАШ ЈОАКИМ ОСОГОВСКИ
Вo oна врeмe кoга нашиoт Гoспoд гo прoпoвeдал Eвангeлиeтo и исцeлувал сeкoја бoлeст и сeкoја нeмoќ на луѓeтo, вo градoт Eдeса, на брeгoт на рeката Eуфрат, ималo нeкoј кнeз Авгар, цeлиoт прoкажан сo губа. Тoј чул за Христа, Исцeлитeлoт oд сeкoја мака и бoлeст, па гo испратил нeкoј живoписeц Ананија вo Палeстина сo писмo дo Христа, вo кoe Авгар Гo мoлeл Гoспoда да дoјдe вo Eдeса и да гo исцeли oд губата. Вo случај Гoспoд да нe мoжe да дoјдe, кнeзoт му нарeдил на Ананија да гo живoписа ликoт Нeгoв и да гo дoнeсe, вeрувајќи дeка тoј лик ќe му гo пoврати здравјeтo.

На Маслиновата Гора, на местото каде се вознел Христос, плачејќи се молела Бог да ја земе од овој свет.
Тогаш ѝ се јавил Архангел Гавриил и ја известил дека по три дена (на 15.08./28.08) ќе биде упокоена. Тој ѝ донел една рајска гранка од палмово дрво, која светела со светлост од небесната благодат и која ќе се носи пред одарот на Божјата Мајка, како знак на тоа д

Старецот Порфириј е роден во 1906 година во Свети Јован Каристијски, на Евија. Неговото световно име е Евангелос. Во училиште одеше само две години. Болеста на учителот и сиромаштијата на семејството го принудија да работи како овчар, пасејќи ги нивните неколку говеда.

Основоположник и татко на монаштвото во Русија. Роден е во малото место Љубеч близу Чернигов. Рано ја остави својата татковина и отиде на Света Гора, каде што се замонаши и се подвизуваше во манастирот Есфигмен. Според едно небесно јавување игуменот го упати во Русија за да создава таму монаштво.

Во околината на Антиохија имаше една огромна и страшна змија, која незнабожните Елини ја почитуваа како едно од своите погани Божества. И секоја година и пренесуваа по една жртва. Една чедна девојка, посебно чувана за таа пригода и ја давале на змијата да ја изеде, додека целиот народ го гледал тоа.