Зошто Бог прави да е вака чудно? Зар не може Тој да ги усогласи сопружниците, за нивните карактери да бидат слични, и да можат да живеат во духовен склад?“Им велам: „Зарем не сфаќате дека Божјата согласност лежи во различните карактери? Различните карактери се усогласуваат меѓусебно. Бог да ве чува од тоа да бидете исти! Замисли што ќе се случи ако и двајцата сте лути:...

Кога Му се предаваме на Христос, нашиот духовен организам се смирува, а како резултат на тоа сите наши органи и жлезди почнуваат да функционираат нормално. На сѐ се шири благодатното влијание. Оздравуваме, престануваме да страдаме. Дури и рак да имаме, ако сѐ Му препуштиме на Бог и ако нашата душа се успокои, божествената благодат може со помош на тоа спокојство да влијае да исчезне и ракот, и сѐ останато.

Нeма пoтeшка рабoта oткoлку да сe oбјаснуваат духoвни рабoти на луѓe кoи самo тeлeснo мислат и судат. Св. Златoуст вeли: “Душата штo e прeдадeна на страститe нe мoжe да пoстигнe ништo благoрoднo и гoлeмo, бидeјќи страда oд тeшкo слeпилo какo oчи кoи сe пoмрачeни сo тeчeњe на гнoј”.

На 15.09.2016 г., на Аристотеловиот Универзитет во Солун, дипломантот на Теолошкиот факултет „Св. Климент Охридски“ во Скопје, и професор во Македонската Православна Богословија,  Борче Грамбозов го одбрани неговиот магистерски труд на тема: „Догматските термини на Никејскиот символ и на Константинополскиот символ“.

Ова скапоцено писание е, всушност, личен ракопис од о. Јоаникиј. Toa може лесно да се воочи од споредбата со останати документи од негова рака пишувани (дневници на касата, деловодници, инвентарни книги, познатиот негов лекарственик), како и од тоа што уште на првата страница, после неколкуте основни фактографски известија пишувани во 3 л. еднина, во продолжение текстот е пишуван во јас-форма. Автобиографијата содржи 11 пишани страници, вклучувајќи ја и наслов

Eвe мe – така и дeнeс гoвoри Христoс. Јас сум Oнoј кoј гoвoри прeку сeта сoздадeна всeлeна. Јас сум Oнoј кoј збoрувал прeку прoрoцитe. Јас сум Oнoј кoј низ тeлeснитe усни ги гoвoрeв збoрoвитe за вeчнo спасeниe. Јас сум Oнoј кoј збoрував прeку апoстoлитe, свeтитeлитe и учитeлитe.

„...Тешките и неизлечиви болести, смртта на нашите возљубени личности, како и самата наша смрт, неправдата, неблагодарноста и презирањето, гонењата што понекогаш ги поднесуваме, сиромаштијата и други страдања претставуваат прилики кои, ако ги употребиме правилно, нè сораспнуваат и совоскреснуваат со Христа...„

Вечерната богослужба, на 20 септември, ќе започне во 17:00 часот, а потоа прославата ќе продолжи со Литија по улиците во центарот на Скопје.Утредента, на 21 септември, Утрената богослужба ќе започне во 7:30 часот, а Светата Литургија во 9:00 часот.

И кога влезе во коработ, по Него влегоа и учениците Негови. И ете, настана голема бура во морето, така што брановите го покриваа коработ, а Он спиеше. Тогаш се приближија учениците до Него, Го разбудија и рекоа: „Господи, спаси нè, загинуваме!” А Он им рече: „Зошто сте толку плашливи, маловерни?” Потоа стана, им заповеда на ветровите и на морето, и настана голема тишина. А луѓето...

Среде громогласните молитвени восклици „Господи, помилуј!“ на растрепереното огромно мноштво верници и на нашите драги гости – византискиот хор „Св. Нектариј Битолски“ од Битола, што во еден ист дух на умиление и радост, будно го следеа свечениот и свештен чин, Мојсеј, Митрофан, Филарет и Ефрем, стоеја лице во лице со својот Господ и со таинствен шепот на своите срца ги полагаа пред Него вековните завештанија на монашка пожртвуваност, верност и посветеност.

„Сега да се помолиме.“ Станавме да се помолиме. Тој ги крена рацете и рече: „Оче наш, Кој Си на небесата…“. Како да ви кажам, навистина Бог беше таму! После јадењето ја кажа и благодарствената молитва. А што јадевме? Ништо – стар сув леб, кој во друг случај, дури и да ми платат, немаше да го изедам, една главичка сув лук и една марула.

Oна штo прeку свoитe прoрoци гo прoрeкoл за Сeбe, тoа Oн и гo испoлнил. Прoрoкoт нeкoгаш гoвoрeл сo нeгoви збoрoви вдахнати oд Свeтиoт Дух, а сeга Oн гoвoри сo збoрoвитe на Свoјoт прoрoк. Нeкoгаш прoрoкoт сe пoвикувал на Нeгo, а сeга Oн на прoрoкoт. Сo тoа сака да пoкажe дeка и кoга ги изгoвара Свoитe збoрoви, и кoга ги изгoвара прoрoчкитe збoрoви, сeкoгаш гo гoвoри самo Свoeтo.

На 11.09.2016 година, ден во кој Црквата го одбележува Отсекувањето на главата на свети Јован Крстител, Неговото блаженство Архиепископот охридски и македонски г.г. Стефан отслужи светозлатоустова архиерејска Литургија во црквата посветена на светиот Јован Крстител во скопската населба Капиштец.

Пишувам денес, 11 септември, на празникот на св. Јован Претеча. Вчера вечер ревносно отслуживме Вечерна во еден параклис. Бевме само два-тројца мажи и неколку жени. Утрово служевме Литургија, и повторно – само неколкумина верници. Продавниците надвор беа отворени, сите работеа како да не се празнува најголемиот светител во нашата вера.

На 11.09.2016 година, Отсекување на главата на Св. Јован, Неговото високопреосвештенство, Митрополитот Тетовско-гостиварски г. Јосиф, отслужи Златоустова литургија во Соборниот храм „Пресвета Богородица“ – Гостивар, во сослужение на свештеници од Тетовско-гостиварската епархија. На литургијата верниот народ се причести со Светите Христови Тајни.

„Ние треба да живееме, како што се врти тркалото – само со една точка да се допираме до земјата,

а со сите останати да се стремиме нагоре“.

Преподобен Амвросиј Оптински

И ете, секогаш актуелната личност и проповед на најголемиот меѓу родените од жена продира длабоко во битието на секој човек и повикува на еден возвишен подвиг и мисија. Св. Јован, со својот громогласен повик оддекнува во пустината на современото привидно радосно живеење, повикувајќи го сиот човечки род, т.е сите нас, кон покајание, кон отворање на срцата за Бога, кон поголема близина со Него и со сите што нѐ опкружуваат.

Истово се случува и со светлината на Евангелието. Исто како што светлината не влијае врз слепиот човек и предизвикува болка и неудобност кај оние, чиишто очи не можат да ја поднесат светлината, на истиот начин, зборовите на нашиот Господ ќе останат незабележани од некои или ќе им причинат болка на други.

Двајца монаси си ги миеја на реката своите лончиња, кога видоа како се дави една шкорпија. Едниот монах веднаш ја фати и се обиде да ја извади на брегот, но таа го боцна. Додека тој продолжи да го мие лончето, шкорпијата пак падна во водата.

Монахот пак ја спаси, а шкорпијата пак го боцна.

Во манастирот сум пола година и имав доволно време да размислам и да ги согледам сите пропусти во животот. Седејќи тука, заклучив дека најголема пропуст ми беше тоа што Го исфрлив Бог од мојот живот. Можеби ќе ви делува како да сум се мрднал од умот, но сè ова што го кажувам се вистинити настани од мојот живот. Уште од дете копнеев да бидам посебен и поразличен, па се обидував тоа да го направам на најразлични начини.