Свети Јован Златоуст: „За свештенството“

Како, всушност, може да се искористи лекот против болеста, ако не ѝ се знаат својствата? Всушност, често не се ни знае дали е некој болен или не е. Но, и кога болеста ќе се открие, дури тогаш на лекарот му претстојат тешкотии. Зашто, тој не може да ги лекува сите луѓе со власта со која овчарот ја лекува својата овца.













Прeдавникoт Јуда бил малoдушeн и нeискусeн вo бoрбата, па затoа ѓавoлoт, глeдајќи гo вo oчајувањe, гo нападнал и гo принудил да сe удави. А Пeтар, тврдиoт камeн, паѓајќи вo гoлeм грeв, какo искусeн вo бoрбата, нe oчајувал и нe гo изгубил присуствoтo на духoт, нo прoлeал гoрчливи сoлзи oд тoплoтo срцe. Кoга гo видeл тoа ѓавoлoт, пoбeгнал oд нeгo какo oд oган oпeчeн”.
Како и сè друго што е премудро востановено во светата православна Црква, такво е и прекрасното предание да ги позајмуваме имињата на Светиите, кои преку благодатта Божја стануваат наши застапници пред Бога. Тој, возљубениот наш Бог, им дава таква слобода, така што тие реално и благотворно дејствуваат во нашите животи,...
Од наше искуство знаеме дека, кога еден човек оди во темнина се сопнува, паѓа, наидува на препреки и отстапува од посакуваната патека. Така се случува и со човек кој ќе се оддаде на своите лични телесни или духовни страсти. Почнува да се управува според сопствените слабости и наклоности, па



Кога човек е обземен од некаква страст, без разлика дали е гнев, пијанство или блуд, тој не мисли на другите, не размислува за последиците. Страста станува негово доминантно чувство коешто го заслепува острастениот и ги придушува сите негови чувства: љубовта, одговорноста, стравот, болката.




























