Митрополит Струмички Наум: Целта и смислата на духовното раководење
Убаво е да знаеме како правилно да се подвизуваме во духовниот живот. Подвигот да се одвива во познание. Духовниот раст и преобразување да бидат во познание. Покајание во познание, послушание во познание, молитва во познание, дела во познание, εν γνοση, како што велат Светите отци.



Единствената смисла на Исусовата молитва е покајанието! Ние се молиме: Господи Исусе Христе, Сине Божји, помилуј ме грешниот! Ова значи покајание. Со други зборови, ако се молиш без покајание значи дека во себе ја вгнездуваш гордоста и дека си на погрешниот пат.
Тоа е пример на неверојатна Мајка, која нема потреба од плач, крици, губење на свеста, од женска разнежнетост и утеха. Таа добро знае, дека Нејзиниот Син се распнува доброволно, исполнувајќи ја волјата на Небесниот Отец. Таа го преживува тоа мачно Таинство во молк. Не се подигнува против жестоките
Во овој ден, Прва недела од светиот пост -
Кон Светата Причест се приоѓа откако најнапред ќе се принесе покајание за своите гревови на исповед и ќе се прочита разрешителна молитва од свештеникот. Оние што се подготвуваат за Светата Причест, треба задолжително да присуствуваат на вечерната богослужба и на молитвите пред Светата Причест,
Светителот му рече со коливо за да го дополни недостатокот. Евдоксиј не разбра што точно е тоа „коливо“ и го праша светителот, а тој му објасни: варена пченица. Патријархот тогаш го праша кој е тој, што толку се грижи за христоименитиот народ? Христовиот маченик рече: од Него сум ви испратен за помошник.
И по третпат, за времето на Лав Исавријанин, потомците на Агара, на број повеќе илјади, најнапред го разурнаа Персиското царство, потоа Египет и Либија, ги освоија и Индија, Етиопија и Шпанија. Најпосле го нападнаа и царскиот град со илјада и осумстотини бродови. Тие го опколија и чекаа да го ограбат. Но градските посветени луѓе, но

Адам одеше по земјата и плачеше од многу болка во срцето, а со умот размислуваше за Бога. И кога неговото тело изнемоштуваше и кога секнаа неговите солзи, Адамовиот дух и тогаш гореше по Бога, бидејќи не можеше да го заборави рајот и неговата раскошност. Но, душата на Адам уште повеќе Го љубеше Бога и копнееше по Него, само со силата на љубовта.


Во овој ден правиме спомен на паѓањето на првосоздадениот Адам од рајската храна, што божествените отци наши го определија пред почетокот на светата Четириесетница, за да покажат со тоа колку на човековата природа ì е потребен постот како средство за лекување, а и колку е гнасно лакомството и непослушноста. Со примерот на Адама, светите отци сакаат и нам
























